Posted by on 20 kwietnia 2018

CD19 wykryto jedynie na 0,05% dominującej populacji komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego (Figura 3A). Podrzędny podgrupa CD19 + eksprymował wewnątrzkomórkowy łańcuch lekki kappa (Figura 3B) i antygen dojrzewania komórek B (BCMA), marker specyficzny dla komórek plazmatycznych (nie pokazano), potwierdzający jego tożsamość jako składnika populacji nowotworowych komórek plazmatycznych. Ponadto, wśród populacji komórek CD45 + zidentyfikowano niewielką populację komórek plazmatycznych z ograniczoną zawartością kappa, której mniejszym podzbiorem było CD19 + (Figura 4, zacieniona wstawka). Dodatkowe populacje CD19 + w wyjściowej próbce szpiku kostnego obejmowały komórki poliklonalne CD19 + CD20 + B i niewielką populację komórek CD45 + CD38 (dim) + CD20-CD19 + łańcuchy lekkie, prawdopodobnie reprezentujące pro-B lub wczesne komórki pre-B ( Rysunek 4). Dla bardziej czułej oceny ekspresji CD19, używaliśmy FACS do sortowania dominującej populacji neoplastycznych komórek plazmatycznych, z dwoma progami dla ekspresji CD19 (Figura 3A) i analizowaliśmy posortowane podzbiory komórek plazmatycznych pod kątem obecności RNA informacyjnego CD19 ( mRNA) za pomocą testu RT-PCR. Nie wykryto mRNA CD19 w 99,95% komórek plazmatycznych szpiczaka, które były ujemne pod względem CD19 na cytometrii przepływowej (Figura 3C). Dyskusja
Zgłaszamy utrzymującą się pełną odpowiedź na wlew komórek CTL019 w połączeniu z autologicznym przeszczepem u pacjenta z zaawansowanym szpiczakiem mnogim. Wyższa redukcja obciążenia chorobą i trwałość tej odpowiedzi w porównaniu z odpowiedzią na poprzedni przeszczep, pomimo intensywnej terapii interwencyjnej i mniejszej dawki melfalanu, sugerują, że korzystną odpowiedź można przypisać kombinacji CTL019 i melfalanu zamiast samego melfalanu. . Rekonstytucja prawidłowych komórek CD19 + B i utrata wykrywalnego CTL019 wskazują, że podtrzymana aktywność CTL019 nie była wymagana dla tej odpowiedzi.
Szpiczak mnogi w większości przypadków składa się głównie z końcowo zróżnicowanych komórek plazmatycznych ujemnych pod względem CD19, chociaż niewielkie podzbiory, takie jak mała populacja komórek plazmatycznych CD19 + obserwowana u opisanego tu pacjenta, mogą być identyfikowane z mniej zróżnicowanymi fenotypami wzdłuż widma między limfocytami B a komórki plazmatyczne. Komórki szpiczaka z tymi mniej zróżnicowanymi fenotypami mogą stanowić lekooporny, klonogenny rezerwuar choroby utrzymywany przez składniki mikrośrodowiska szpiku kostnego 11-14 i wzbogacony terapią inhibitorami proteasomu15. Terapie ukierunkowane na te podzbiory mogą zatem mieć działanie synergiczne. wpływ na konwencjonalne leczenie szpiczaka, a taka synergia może tłumaczyć korzystną odpowiedź opisaną tutaj. Alternatywnie, klinicznie istotnym celem CTL019 w tym przypadku mogły być nienowotworowe komórki CD19 +, które zostały zaangażowane w unikanie odporności i oporność na terapię w guzach litych.16-18
Pacjent opisany tutaj korzystał z CTL019 bez rozwoju zespołu uwalniania cytokin. Wcześniej leczono pacjenta, który miał szpiczaka mnogiego dawką 5 × 108 komórek CTL019 w dniu 2 po autologicznym transplantacji komórek macierzystych, zgodnie z protokołem dla jednego pacjenta, dla współczucia. U pacjenta wystąpiła bardzo dobra odpowiedź częściowa powikłana ciężkim zespołem uwalniania cytokin i efektem neurotoksycznym przypisanym CTL019; te toksyczne efekty były związane z silnym rozszerzeniem CTL019 in vivo W wyniku tych toksycznych efektów i naszej wcześniejszej obserwacji zależnych od schematu leczenia zależnych od ekspansji in vivo przeniesionych komórek T po autologicznym przeszczepie, 19 protokół dla naszego obecnego, trwającego badania klinicznego określił niższą dawkę CTL019, z zaplanowaną infuzją w dniu 12, 13 lub 14 zamiast w dniu 2 po transplantacji.
Dziesięciu pacjentów, w tym szczegółowo opisany tutaj pacjent, zostało do tej pory poddanych leczeniu (szczegółowe informacje znajdują się w tabeli S1 w Dodatku uzupełniającym, dostępnej pod adresem). Sześciu z 10 pacjentów pozostaje bez progresji. Jedyne dodatkowe działania toksyczne przypisywane przez CTL019 były jednym z przypadków zespołu uwalniania cytokin stopnia 1. i jednym przypadkiem zapalenia jelit 3. stopnia z powodu autologicznej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi.
Podsumowując, podajemy przypadek zaawansowanego, opornego na leczenie szpiczaka mnogiego, w którym uzyskano trwałą całkowitą odpowiedź po wlewie CTL019 po leczeniu wysokodawkową melfalanem i przeszczepem autologicznym, pomimo braku ekspresji CD19 w ogromnej większości komórek nowotworowych.
[podobne: psycholog dziecięcy Warszawa, poradnia psychologiczna, anatomia palpacyjna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna poradnia psychologiczna psycholog dziecięcy Warszawa

Posted by on 20 kwietnia 2018

CD19 wykryto jedynie na 0,05% dominującej populacji komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego (Figura 3A). Podrzędny podgrupa CD19 + eksprymował wewnątrzkomórkowy łańcuch lekki kappa (Figura 3B) i antygen dojrzewania komórek B (BCMA), marker specyficzny dla komórek plazmatycznych (nie pokazano), potwierdzający jego tożsamość jako składnika populacji nowotworowych komórek plazmatycznych. Ponadto, wśród populacji komórek CD45 + zidentyfikowano niewielką populację komórek plazmatycznych z ograniczoną zawartością kappa, której mniejszym podzbiorem było CD19 + (Figura 4, zacieniona wstawka). Dodatkowe populacje CD19 + w wyjściowej próbce szpiku kostnego obejmowały komórki poliklonalne CD19 + CD20 + B i niewielką populację komórek CD45 + CD38 (dim) + CD20-CD19 + łańcuchy lekkie, prawdopodobnie reprezentujące pro-B lub wczesne komórki pre-B ( Rysunek 4). Dla bardziej czułej oceny ekspresji CD19, używaliśmy FACS do sortowania dominującej populacji neoplastycznych komórek plazmatycznych, z dwoma progami dla ekspresji CD19 (Figura 3A) i analizowaliśmy posortowane podzbiory komórek plazmatycznych pod kątem obecności RNA informacyjnego CD19 ( mRNA) za pomocą testu RT-PCR. Nie wykryto mRNA CD19 w 99,95% komórek plazmatycznych szpiczaka, które były ujemne pod względem CD19 na cytometrii przepływowej (Figura 3C). Dyskusja
Zgłaszamy utrzymującą się pełną odpowiedź na wlew komórek CTL019 w połączeniu z autologicznym przeszczepem u pacjenta z zaawansowanym szpiczakiem mnogim. Wyższa redukcja obciążenia chorobą i trwałość tej odpowiedzi w porównaniu z odpowiedzią na poprzedni przeszczep, pomimo intensywnej terapii interwencyjnej i mniejszej dawki melfalanu, sugerują, że korzystną odpowiedź można przypisać kombinacji CTL019 i melfalanu zamiast samego melfalanu. . Rekonstytucja prawidłowych komórek CD19 + B i utrata wykrywalnego CTL019 wskazują, że podtrzymana aktywność CTL019 nie była wymagana dla tej odpowiedzi.
Szpiczak mnogi w większości przypadków składa się głównie z końcowo zróżnicowanych komórek plazmatycznych ujemnych pod względem CD19, chociaż niewielkie podzbiory, takie jak mała populacja komórek plazmatycznych CD19 + obserwowana u opisanego tu pacjenta, mogą być identyfikowane z mniej zróżnicowanymi fenotypami wzdłuż widma między limfocytami B a komórki plazmatyczne. Komórki szpiczaka z tymi mniej zróżnicowanymi fenotypami mogą stanowić lekooporny, klonogenny rezerwuar choroby utrzymywany przez składniki mikrośrodowiska szpiku kostnego 11-14 i wzbogacony terapią inhibitorami proteasomu15. Terapie ukierunkowane na te podzbiory mogą zatem mieć działanie synergiczne. wpływ na konwencjonalne leczenie szpiczaka, a taka synergia może tłumaczyć korzystną odpowiedź opisaną tutaj. Alternatywnie, klinicznie istotnym celem CTL019 w tym przypadku mogły być nienowotworowe komórki CD19 +, które zostały zaangażowane w unikanie odporności i oporność na terapię w guzach litych.16-18
Pacjent opisany tutaj korzystał z CTL019 bez rozwoju zespołu uwalniania cytokin. Wcześniej leczono pacjenta, który miał szpiczaka mnogiego dawką 5 × 108 komórek CTL019 w dniu 2 po autologicznym transplantacji komórek macierzystych, zgodnie z protokołem dla jednego pacjenta, dla współczucia. U pacjenta wystąpiła bardzo dobra odpowiedź częściowa powikłana ciężkim zespołem uwalniania cytokin i efektem neurotoksycznym przypisanym CTL019; te toksyczne efekty były związane z silnym rozszerzeniem CTL019 in vivo W wyniku tych toksycznych efektów i naszej wcześniejszej obserwacji zależnych od schematu leczenia zależnych od ekspansji in vivo przeniesionych komórek T po autologicznym przeszczepie, 19 protokół dla naszego obecnego, trwającego badania klinicznego określił niższą dawkę CTL019, z zaplanowaną infuzją w dniu 12, 13 lub 14 zamiast w dniu 2 po transplantacji.
Dziesięciu pacjentów, w tym szczegółowo opisany tutaj pacjent, zostało do tej pory poddanych leczeniu (szczegółowe informacje znajdują się w tabeli S1 w Dodatku uzupełniającym, dostępnej pod adresem). Sześciu z 10 pacjentów pozostaje bez progresji. Jedyne dodatkowe działania toksyczne przypisywane przez CTL019 były jednym z przypadków zespołu uwalniania cytokin stopnia 1. i jednym przypadkiem zapalenia jelit 3. stopnia z powodu autologicznej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi.
Podsumowując, podajemy przypadek zaawansowanego, opornego na leczenie szpiczaka mnogiego, w którym uzyskano trwałą całkowitą odpowiedź po wlewie CTL019 po leczeniu wysokodawkową melfalanem i przeszczepem autologicznym, pomimo braku ekspresji CD19 w ogromnej większości komórek nowotworowych.
[podobne: psycholog dziecięcy Warszawa, poradnia psychologiczna, anatomia palpacyjna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna poradnia psychologiczna psycholog dziecięcy Warszawa