Posted by on 20 kwietnia 2018

Mediana czasu do wystąpienia odpowiedzi wynosiła 2,2 miesiąca (zakres od 1,6 do 11,8) w grupie otrzymującej niwolumab i 2,1 miesiąca (zakres od 1,8 do 9,5) w grupie otrzymującej docetaksel (Figura 2A). Mediana czasu trwania odpowiedzi nie została osiągnięta w grupie otrzymującej niwolumab (zakres od 2,9 do 20,5 miesiąca, z + wskazującą na ciągłą odpowiedź w momencie analizy), w porównaniu z 8,4 miesiącem w grupie docetakselu (zakres, 1,4+ [z + wskazujące ocenzurowane dane, ponieważ pacjent otrzymał kolejną terapię] do 15,2+ [z + wskazującym na trwającą odpowiedź]). Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 3,5 miesiąca (95% CI, 2,1 do 4,9) w grupie otrzymującej niwolumab i 2,8 miesiąca (95% CI, 2,1 do 3,5) w grupie docetakselu (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby, 0,62; % CI, od 0,47 do 0,81, P <0,001) (rysunek 2B i rys. S4 w dodatkowym dodatku). Częstość przeżycia bez progresji po roku wynosiła 21% (95% CI, 14 do 28) w grupie otrzymującej niwolumab i 6% (95% CI, 3 do 12) w grupie docetakselu.
Łącznie 28 pacjentów leczono niwolumabem po początkowym postępie, jak określono w RECIST, wersja 1.1, z 9 pacjentami o niekonwencjonalnym schemacie korzyści. Charakterystykę pacjentów leczonych po progresji, w tym zmianę masy guza w czasie, przedstawiono na Rys. S5 i Tabeli S4 w Dodatku Uzupełniającym.
W sumie 83% pacjentów poddanych randomizacji (225 z 272 pacjentów) miało wymierną ekspresję PD-L1. Wskaźniki dodatniego wyniku PD-L1 były zrównoważone pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi (Tabela W przypadku wcześniej określonych poziomów ekspresji (1%, 5% i 10%) ekspresja PD-L1 nie była ani prognostyczna, ani predykcyjna dla żadnego z punktów końcowych skuteczności (Figura 2C i Tabela Częstość przeżycia całkowitego i przeżycia wolnego od progresji w podgrupach PD-L1 faworyzowały niwolumab i były podobne do tych w populacji pierwotnej. Podobne wskaźniki obiektywnej odpowiedzi obserwowano u pacjentów z nowotworami dodatnimi w stosunku do PD-L1 oraz z guzami z ujemnym mianem PD-L1 i były one konsekwentnie wyższe w grupie niwolumabu niż w grupie docetakselu (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Wyniki przeżycia według ekspresji PD-L1 we wszystkich uprzednio określonych poziomach ekspresji są przedstawione na Figurach S6 i S7 w dodatkowym dodatku.
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem zgłaszano u co najmniej 5% pacjentów. Działania niepożądane związane z leczeniem, w tym toksyczne zdarzenia hematologiczne i niehematologiczne, występowały rzadziej w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu. W grupie niwolumabu u 58% pacjentów występowały zdarzenia o dowolnym stopniu zaawansowania, 7% miało zdarzenia z grupy 3 lub 4, a żadna z nich nie była w stopniu 5; w grupie docetakselu 86% pacjentów miało zdarzenia o dowolnym stopniu zaawansowania, 55% miało zdarzenia stopnia 3. lub 4., a 2% miało zdarzenia stopnia piątego (tabela 3 i tabela S7 w dodatkowym dodatku). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem niwolumabem były zmęczenie (u 16% pacjentów), zmniejszony apetyt (w 11%) i astenia (w 10%); pacjenci leczeni docetakselem najczęściej mieli neutropenię (33%), zmęczenie (33%), łysienie (22%) i nudności (23%).
Poważne działania niepożądane związane z leczeniem występowały rzadziej w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu
[podobne: psychoterapia warszawa, rezonans magnetyczny, pomoc psychologiczna ]

Powiązane tematy z artykułem: pomoc psychologiczna psychoterapia warszawa rezonans magnetyczny

Posted by on 20 kwietnia 2018

Mediana czasu do wystąpienia odpowiedzi wynosiła 2,2 miesiąca (zakres od 1,6 do 11,8) w grupie otrzymującej niwolumab i 2,1 miesiąca (zakres od 1,8 do 9,5) w grupie otrzymującej docetaksel (Figura 2A). Mediana czasu trwania odpowiedzi nie została osiągnięta w grupie otrzymującej niwolumab (zakres od 2,9 do 20,5 miesiąca, z + wskazującą na ciągłą odpowiedź w momencie analizy), w porównaniu z 8,4 miesiącem w grupie docetakselu (zakres, 1,4+ [z + wskazujące ocenzurowane dane, ponieważ pacjent otrzymał kolejną terapię] do 15,2+ [z + wskazującym na trwającą odpowiedź]). Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 3,5 miesiąca (95% CI, 2,1 do 4,9) w grupie otrzymującej niwolumab i 2,8 miesiąca (95% CI, 2,1 do 3,5) w grupie docetakselu (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby, 0,62; % CI, od 0,47 do 0,81, P <0,001) (rysunek 2B i rys. S4 w dodatkowym dodatku). Częstość przeżycia bez progresji po roku wynosiła 21% (95% CI, 14 do 28) w grupie otrzymującej niwolumab i 6% (95% CI, 3 do 12) w grupie docetakselu.
Łącznie 28 pacjentów leczono niwolumabem po początkowym postępie, jak określono w RECIST, wersja 1.1, z 9 pacjentami o niekonwencjonalnym schemacie korzyści. Charakterystykę pacjentów leczonych po progresji, w tym zmianę masy guza w czasie, przedstawiono na Rys. S5 i Tabeli S4 w Dodatku Uzupełniającym.
W sumie 83% pacjentów poddanych randomizacji (225 z 272 pacjentów) miało wymierną ekspresję PD-L1. Wskaźniki dodatniego wyniku PD-L1 były zrównoważone pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi (Tabela W przypadku wcześniej określonych poziomów ekspresji (1%, 5% i 10%) ekspresja PD-L1 nie była ani prognostyczna, ani predykcyjna dla żadnego z punktów końcowych skuteczności (Figura 2C i Tabela Częstość przeżycia całkowitego i przeżycia wolnego od progresji w podgrupach PD-L1 faworyzowały niwolumab i były podobne do tych w populacji pierwotnej. Podobne wskaźniki obiektywnej odpowiedzi obserwowano u pacjentów z nowotworami dodatnimi w stosunku do PD-L1 oraz z guzami z ujemnym mianem PD-L1 i były one konsekwentnie wyższe w grupie niwolumabu niż w grupie docetakselu (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Wyniki przeżycia według ekspresji PD-L1 we wszystkich uprzednio określonych poziomach ekspresji są przedstawione na Figurach S6 i S7 w dodatkowym dodatku.
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem zgłaszano u co najmniej 5% pacjentów. Działania niepożądane związane z leczeniem, w tym toksyczne zdarzenia hematologiczne i niehematologiczne, występowały rzadziej w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu. W grupie niwolumabu u 58% pacjentów występowały zdarzenia o dowolnym stopniu zaawansowania, 7% miało zdarzenia z grupy 3 lub 4, a żadna z nich nie była w stopniu 5; w grupie docetakselu 86% pacjentów miało zdarzenia o dowolnym stopniu zaawansowania, 55% miało zdarzenia stopnia 3. lub 4., a 2% miało zdarzenia stopnia piątego (tabela 3 i tabela S7 w dodatkowym dodatku). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem niwolumabem były zmęczenie (u 16% pacjentów), zmniejszony apetyt (w 11%) i astenia (w 10%); pacjenci leczeni docetakselem najczęściej mieli neutropenię (33%), zmęczenie (33%), łysienie (22%) i nudności (23%).
Poważne działania niepożądane związane z leczeniem występowały rzadziej w przypadku niwolumabu niż w przypadku docetakselu
[podobne: psychoterapia warszawa, rezonans magnetyczny, pomoc psychologiczna ]

Powiązane tematy z artykułem: pomoc psychologiczna psychoterapia warszawa rezonans magnetyczny