Posted by on 7 lipca 2018

Krzywe przeżycia dla każdej grupy leczenia oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. Wskaźniki przeżycia pochodzą z szacunków Kaplana-Meiera. Obiektywne wskaźniki odpowiedzi porównano z użyciem dwustronnego, rozwarstwionego testu Cochrana-Mantela-Haenszela, z dokładnymi 95% przedziałami ufności obliczonymi za pomocą metody Cloppera-Pearsona. Korzyści niekonwencjonalne (tj. Zmniejszenie wielkości lub liczby (lub obu) docelowych zmian z równoczesnym pojawieniem się nowych zmian chorobowych, początkowym postępem choroby, po którym nastąpiła redukcja guza lub brakiem dalszego progresji dla co najmniej dwóch ocen guza) u pacjentów leczonych poza początkowa progresja nie została uwzględniona w analizach opartych na odpowiedziach (obiektywna stopa odpowiedzi lub czas przeżycia bez progresji). Przeprowadzono analizy predestynowane w celu oceny prognostycznych i predykcyjnych ról statusu prestudowego w odniesieniu do ekspresji PD-L1. Analizy demograficzne i skuteczności obejmowały wszystkich pacjentów poddanych randomizacji (populacja przeznaczona do leczenia). Analizy bezpieczeństwa obejmowały wszystkich leczonych pacjentów (ci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku). W momencie tymczasowej blokady bazy danych zmarło 199 z 272 pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji (86% z 231 zgonów wymaganych do ostatecznej analizy). Granicą dla stwierdzenia wyższości całkowitego przeżycia w analizie okresowej była wartość P mniejsza niż 0,03, która opierała się na funkcji alfa-wydawania O Brien-Fleminga. Jeśli wartość P dla całkowitego przeżycia wskazywała na istotność statystyczną, wówczas kluczowe drugorzędne punkty końcowe wskaźnika odpowiedzi i przeżycia bez progresji były testowane hierarchicznie na poziomie 5% alfa.
Wyniki
Pacjenci i leczenie
W sumie 96% pacjentów poddanych randomizacji (260 z 272 pacjentów) otrzymywało badany lek: 131 z niwolumabem i 129 z docetakselem. Minimalny okres obserwacji wynosił około 11 miesięcy.
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa, czynniki stratyfikacji i wcześniejsza terapia. Mediana wieku pacjentów wynosiła 63 lata. Większość pacjentów stanowili mężczyźni, mieli ocenę sprawności ECOG na poziomie 1, mieli raka w stopniu IV i byli obecnymi lub byłymi palaczami (tabela i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Wszyscy pacjenci wcześniej otrzymywali terapię opartą na platynie; 34% wcześniej otrzymywało paclitaxel. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów była ogólnie dobrze zrównoważona między grupami, z niewielką nierównowagą między grupami w procentach pacjentek, pacjentów w wieku 75 lat i starszych oraz pacjentów z wynikiem sprawności w skali ECOG wynoszącym 1.
Podawano medianę 8 dawek (zakres od do 48) niwolumabu i 3 dawki (zakres od do 29) docetakselu. Wśród pacjentów z grupy niwolumabu 85% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki. Wśród pacjentów z grupy docetakselu 69% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki, co jest zgodne z redukcją dawki docetakselu (która wystąpiła u 27% pacjentów). Przynajmniej jedno opóźnienie dawki wystąpiło u 37% pacjentów z grupy niwolumabu iu 31% pacjentów z grupy docetakselu. Większość pacjentów w każdej grupie miała tylko jedną dawkę, a większość opóźnień dawek trwała od 4 do 7 dni (w 61% wszystkich cykli opóźnionych w grupie niwolumabu i 71% w grupie docetakselu)
[przypisy: dygestorium, leczenie chrapania warszawa, Upadłość transgraniczna ]

Powiązane tematy z artykułem: dygestorium leczenie chrapania warszawa Upadłość transgraniczna

Posted by on 7 lipca 2018

Krzywe przeżycia dla każdej grupy leczenia oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. Wskaźniki przeżycia pochodzą z szacunków Kaplana-Meiera. Obiektywne wskaźniki odpowiedzi porównano z użyciem dwustronnego, rozwarstwionego testu Cochrana-Mantela-Haenszela, z dokładnymi 95% przedziałami ufności obliczonymi za pomocą metody Cloppera-Pearsona. Korzyści niekonwencjonalne (tj. Zmniejszenie wielkości lub liczby (lub obu) docelowych zmian z równoczesnym pojawieniem się nowych zmian chorobowych, początkowym postępem choroby, po którym nastąpiła redukcja guza lub brakiem dalszego progresji dla co najmniej dwóch ocen guza) u pacjentów leczonych poza początkowa progresja nie została uwzględniona w analizach opartych na odpowiedziach (obiektywna stopa odpowiedzi lub czas przeżycia bez progresji). Przeprowadzono analizy predestynowane w celu oceny prognostycznych i predykcyjnych ról statusu prestudowego w odniesieniu do ekspresji PD-L1. Analizy demograficzne i skuteczności obejmowały wszystkich pacjentów poddanych randomizacji (populacja przeznaczona do leczenia). Analizy bezpieczeństwa obejmowały wszystkich leczonych pacjentów (ci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku). W momencie tymczasowej blokady bazy danych zmarło 199 z 272 pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji (86% z 231 zgonów wymaganych do ostatecznej analizy). Granicą dla stwierdzenia wyższości całkowitego przeżycia w analizie okresowej była wartość P mniejsza niż 0,03, która opierała się na funkcji alfa-wydawania O Brien-Fleminga. Jeśli wartość P dla całkowitego przeżycia wskazywała na istotność statystyczną, wówczas kluczowe drugorzędne punkty końcowe wskaźnika odpowiedzi i przeżycia bez progresji były testowane hierarchicznie na poziomie 5% alfa.
Wyniki
Pacjenci i leczenie
W sumie 96% pacjentów poddanych randomizacji (260 z 272 pacjentów) otrzymywało badany lek: 131 z niwolumabem i 129 z docetakselem. Minimalny okres obserwacji wynosił około 11 miesięcy.
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa, czynniki stratyfikacji i wcześniejsza terapia. Mediana wieku pacjentów wynosiła 63 lata. Większość pacjentów stanowili mężczyźni, mieli ocenę sprawności ECOG na poziomie 1, mieli raka w stopniu IV i byli obecnymi lub byłymi palaczami (tabela i tabela S1 w dodatkowym dodatku). Wszyscy pacjenci wcześniej otrzymywali terapię opartą na platynie; 34% wcześniej otrzymywało paclitaxel. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów była ogólnie dobrze zrównoważona między grupami, z niewielką nierównowagą między grupami w procentach pacjentek, pacjentów w wieku 75 lat i starszych oraz pacjentów z wynikiem sprawności w skali ECOG wynoszącym 1.
Podawano medianę 8 dawek (zakres od do 48) niwolumabu i 3 dawki (zakres od do 29) docetakselu. Wśród pacjentów z grupy niwolumabu 85% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki. Wśród pacjentów z grupy docetakselu 69% otrzymało co najmniej 90% planowanej intensywności dawki, co jest zgodne z redukcją dawki docetakselu (która wystąpiła u 27% pacjentów). Przynajmniej jedno opóźnienie dawki wystąpiło u 37% pacjentów z grupy niwolumabu iu 31% pacjentów z grupy docetakselu. Większość pacjentów w każdej grupie miała tylko jedną dawkę, a większość opóźnień dawek trwała od 4 do 7 dni (w 61% wszystkich cykli opóźnionych w grupie niwolumabu i 71% w grupie docetakselu)
[przypisy: dygestorium, leczenie chrapania warszawa, Upadłość transgraniczna ]

Powiązane tematy z artykułem: dygestorium leczenie chrapania warszawa Upadłość transgraniczna