Posted by on 4 grudnia 2018

Chociaż wielkość jakiejkolwiek procedury u beneficjentów Medicare prawdopodobnie jest silnie skorelowana z całkowitą objętością, różne proporcje pacjentów powyżej 65 roku życia poddawanych angioplastyce w danych szpitalach zakłócają konwersję naszych szacunków do objętości szpitali dla wszystkich grup wiekowych. W rejestrze National Heart, Lung and Blood Institute z lat 1985 i 1986 pacjenci w wieku powyżej 65 lat stanowili 27 procent całej grupy pacjentów10. Nowsze raporty wskazują, że pacjenci w wieku powyżej 65 lat stanowili do 54 procent całości w niektórych instytucjach11,12. Dlatego wielkość szpitala dla beneficjentów Medicare zgłoszonych w tym badaniu stanowi prawdopodobnie od 25 do 50 procent wolumenów szpitalnych dla pacjentów w każdym wieku. Największa różnica w śmiertelności dotyczyła pacjentów leczonych w szpitalach z najmniejszą objętością (od do 46 zabiegów na rok) i osób leczonych w szpitalach z drugą najniższą objętością (od 47 do 70 zabiegów na rok). Przy konwersji objętości Medicare do ogólnej objętości, 47 procedur angioplastyki u beneficjentów Medicare w instytucji prawdopodobnie przełożyłoby się na 100-200 procedur dla wszystkich grup wiekowych. Roczna wielkość poniżej 200 była również poziomem związanym z najwyższą stawką późniejszego skierowania na operację pomostowania w szpitalach w Kalifornii6. Konsekwencje ilości zabiegów angioplastyki u beneficjentów Medicare w zakresie liczby zabiegów wykonywanych przez poszczególnych lekarzy są również problematyczne. W rejestrze Towarzystwa Angiografii i Interwencji Sercowej każdy szpital posiadał średnio 6,7 operatorów lekarzy, co sugeruje, że roczna liczba zabiegów na jednego lekarza związana z lepszą śmiertelnością krótkoterminową może być znacznie niższa niż liczba na szpital13. Mimo że stosunek śmiertelności do objętości na lekarza nie może być zbadany z danymi z pliku MEDPAR, ponieważ nie zawiera on identyfikatorów lekarzy, nasze wyniki są zgodne z zaleceniami American College of Cardiology i American Heart Association dla minimalnych rocznych wielkości na szpital. i na operatora4. Wspierają również skierowanie pacjentów do szpitali o zwiększonej objętości w tym samym regionie.
Ograniczenia procedur zliczania
Ograniczeniem danych MEDPAR dla określenia objętości szpitala jest to, że liczba wykonywanych procedur opiera się na abstrakcie rozładowania, które nie rozpoznaje powtarzanych procedur wykonywanych podczas tej samej hospitalizacji. Co więcej, tylko trzy procedury dowolnego typu mogą być rejestrowane na formularzach roszczeń szpitalnych. Dlatego nasza metoda określania objętości może zaniżać faktyczną liczbę procedur u pacjentów Medicare we wszystkich kategoriach objętościowych.
Możliwe wyjaśnienia stosunku woluminu objętościowego
Trzy hipotezy po raz pierwszy zaproponowane przez Lufta i współpracowników mogą wyjaśnić odwrotną zależność pomiędzy objętością a umieralnością1. Po pierwsze, większe doświadczenie w dużych szpitalach może prowadzić do lepszych wyników krótkoterminowych – teoria praktyka czyni mistrza . Szpitale o dużej wolumenie mają większe szanse na bardziej doświadczonych lekarzy i personel pomocniczy oraz większą dostępność i doświadczenie w stosowaniu urządzeń do leczenia powikłań angioplastyki, takich jak aterektomia i przezskórna pomostowanie sercowo-płucne.
Drugim wyjaśnieniem jest to, że szpitale o mniejszej objętości wykonują angioplastykę na pacjentach cierpiących na chorobę, co powoduje wyższą śmiertelność
[więcej w: endometrioza na jajniku, mięsak jelita cienkiego, przychodnia bytom ]

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*


Powiązane tematy z artykułem: endometrioza na jajniku mięsak jelita cienkiego przychodnia bytom

Posted by on 4 grudnia 2018

Chociaż wielkość jakiejkolwiek procedury u beneficjentów Medicare prawdopodobnie jest silnie skorelowana z całkowitą objętością, różne proporcje pacjentów powyżej 65 roku życia poddawanych angioplastyce w danych szpitalach zakłócają konwersję naszych szacunków do objętości szpitali dla wszystkich grup wiekowych. W rejestrze National Heart, Lung and Blood Institute z lat 1985 i 1986 pacjenci w wieku powyżej 65 lat stanowili 27 procent całej grupy pacjentów10. Nowsze raporty wskazują, że pacjenci w wieku powyżej 65 lat stanowili do 54 procent całości w niektórych instytucjach11,12. Dlatego wielkość szpitala dla beneficjentów Medicare zgłoszonych w tym badaniu stanowi prawdopodobnie od 25 do 50 procent wolumenów szpitalnych dla pacjentów w każdym wieku. Największa różnica w śmiertelności dotyczyła pacjentów leczonych w szpitalach z najmniejszą objętością (od do 46 zabiegów na rok) i osób leczonych w szpitalach z drugą najniższą objętością (od 47 do 70 zabiegów na rok). Przy konwersji objętości Medicare do ogólnej objętości, 47 procedur angioplastyki u beneficjentów Medicare w instytucji prawdopodobnie przełożyłoby się na 100-200 procedur dla wszystkich grup wiekowych. Roczna wielkość poniżej 200 była również poziomem związanym z najwyższą stawką późniejszego skierowania na operację pomostowania w szpitalach w Kalifornii6. Konsekwencje ilości zabiegów angioplastyki u beneficjentów Medicare w zakresie liczby zabiegów wykonywanych przez poszczególnych lekarzy są również problematyczne. W rejestrze Towarzystwa Angiografii i Interwencji Sercowej każdy szpital posiadał średnio 6,7 operatorów lekarzy, co sugeruje, że roczna liczba zabiegów na jednego lekarza związana z lepszą śmiertelnością krótkoterminową może być znacznie niższa niż liczba na szpital13. Mimo że stosunek śmiertelności do objętości na lekarza nie może być zbadany z danymi z pliku MEDPAR, ponieważ nie zawiera on identyfikatorów lekarzy, nasze wyniki są zgodne z zaleceniami American College of Cardiology i American Heart Association dla minimalnych rocznych wielkości na szpital. i na operatora4. Wspierają również skierowanie pacjentów do szpitali o zwiększonej objętości w tym samym regionie.
Ograniczenia procedur zliczania
Ograniczeniem danych MEDPAR dla określenia objętości szpitala jest to, że liczba wykonywanych procedur opiera się na abstrakcie rozładowania, które nie rozpoznaje powtarzanych procedur wykonywanych podczas tej samej hospitalizacji. Co więcej, tylko trzy procedury dowolnego typu mogą być rejestrowane na formularzach roszczeń szpitalnych. Dlatego nasza metoda określania objętości może zaniżać faktyczną liczbę procedur u pacjentów Medicare we wszystkich kategoriach objętościowych.
Możliwe wyjaśnienia stosunku woluminu objętościowego
Trzy hipotezy po raz pierwszy zaproponowane przez Lufta i współpracowników mogą wyjaśnić odwrotną zależność pomiędzy objętością a umieralnością1. Po pierwsze, większe doświadczenie w dużych szpitalach może prowadzić do lepszych wyników krótkoterminowych – teoria praktyka czyni mistrza . Szpitale o dużej wolumenie mają większe szanse na bardziej doświadczonych lekarzy i personel pomocniczy oraz większą dostępność i doświadczenie w stosowaniu urządzeń do leczenia powikłań angioplastyki, takich jak aterektomia i przezskórna pomostowanie sercowo-płucne.
Drugim wyjaśnieniem jest to, że szpitale o mniejszej objętości wykonują angioplastykę na pacjentach cierpiących na chorobę, co powoduje wyższą śmiertelność
[więcej w: endometrioza na jajniku, mięsak jelita cienkiego, przychodnia bytom ]

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*


Powiązane tematy z artykułem: endometrioza na jajniku mięsak jelita cienkiego przychodnia bytom

Archiwum

SimpleShift from ThemeShift - WordPress